Wybór studiów to poważna decyzja. Jeśli jest to decyzja trafna, to bywa szansą na wszechstronny rozwój i zdobycie atrakcyjnego zawodu, a tym samym prowadzenie spokojnego, dostatniego życia. A co, jeśli decyzja zostanie podjęta bez głębokiej analizy własnych możliwości i predyspozycji, bez sprawdzenia potrzeb rynku pracy i możliwości zatrudnienia po wybranym kierunku studiów? Takie źle wybrane studia mogą być pułapką, z której trudno będzie się wydostać. A spędzenie 40 czy 50 lat życia na nudnej, źle opłacanej posadzie to perspektywa niezbyt budująca.
Aby uniknąć pomyłek warto skorzystać z pomocy doradców zawodowych. Budowany w polskich szkołach system doradztwa zawodowego dopiero rozpoczyna swoją działalność, ale i w szkołach , i w Poradniach Psychologiczno-Pedagogicznych, w Urzędach Pracy można spotkać dobrze zorientowanych doradców, którzy pomogą nam wybrać właściwą ścieżkę rozwoju.
Polski system szkolnictwa wyższego swoją strukturę opiera o tak zwany ład boloński. Jest to sposób budowania szczebli szkolnictwa ustalony i zapisany w deklaracji podpisanej w Bolonii 19 czerwca 1999 r. przez ministrów odpowiedzialnych za szkolnictwo wyższe w 29 państwach Europy. Do systemu dołączyła później większość państw, w tej liczbie i Polska. Początkowo celem systemu było opracowanie takich standardów na których ma się opierać szkolnictwo wyższe, które podniosą poziom europejskich uczelni w stosunku do wiodących prym uczelni amerykańskich. Nawet jeśli nie wszystkie uczelnie w Europie stały się konkurencją dla USA, to jednolite standardy znacznie ułatwiają przepływ studentów oraz absolwentów studiów wyższych wewnątrz Europy.
Zgodnie z systemem bolońskim, w Polsce szkolnictwo wyższe opiera się na trzech szczeblach:
Stopień I
To studia, które zgodnie z Polską Klasyfikacją Edukacji dają wykształcenie wyższe zawodowe. Polski tytuł licencjat lub inżynier jest odpowiednikiem stopnia bachelor w Wielkiej Brytanii lub licence we Francji czy Belgii. Studia pierwszego stopnia trwają najczęściej trzy lata. Niektóre uczelnie i kierunki wymagają nauki dłuższej o jeden lub dwa semestry.
Każde studia pierwszego stopnia można realizować w formie studiów dziennych, czyli stacjonarnych. Można również studiować zaocznie lub wieczorowo. Program studiów to godziny wykładów i laboratoriów (ćwiczeń) z zakresu przedmiotów kierunkowych, oraz licznych przedmiotów dodatkowych. Na ostatnim roku należy przygotować i przedstawić do oceny pracę dyplomową. Praca licencjacka może być pracą opisową, opartą wyłącznie na literaturze przedmiotu, a może mieć również odniesienie do badań przeprowadzonych przez autora. Pozytywna ocena za pracę upoważnia absolwenta do złożenia egzaminu końcowego, tzw. obrony pracy licencjackiej (inżynierskiej).
Studia pierwszego stopnia uprawniają do kontynuowania edukacji na kolejnym szczeblu.
Stopień II
Studia drugiego stopnia zmierzają do uzyskania wykształcenia wyższego pełnego potwierdzonego tytułem zawodowym magistra. Stopień drugi studiów może być realizowany na tej samej uczelni, jako naturalne przejście, kolejny etap po stopniu pierwszym. Można również studiować magisterkę w innej uczelni. Nie ma znaczenia również forma studiowania. I stopień można ukończyć na studiach dziennych, II na zaocznych – nie ma to znaczenia dla wartości dyplomu. Między kolejnymi stopniami studiów można mieć nawet bardzo długą przerwę. Studia uzupełniające magisterskie nie muszą również dokładnie pokrywać się z kierunkiem pierwszych studiów. Można studia pierwszego stopnia na informatyce uzupełnić studiami magisterskimi na kierunku organizacja i zarządzanie.
Choć studia drugiego stopnia są krótsze, bo trwają tylko dwa lata (maksymalnie 2,5), to są jednak znacznie trudniejsze, niż stopień I. Szczególnego wysiłku wymaga przygotowanie, napisanie i obrona pracy magisterskiej. Studenci studiów magisterskich mają wprawdzie opiekę promotorów i podczas zajęć seminaryjnych i konsultacji indywidualnych mogą korzystać z ich pomocy i czerpać z doświadczenia, to jednak jest to praca trudna, która ma wszelkie cechy rozprawy naukowej, szczególnie jeśli oparta jest o badania naukowe przeprowadzone według określonej metodologii badawczej. Obrona pracy zakończona wynikiem pozytywnym uprawnia do używania tytułu magistra.
Studia pierwszego stopnia i studia magisterskie można połączyć i realizować w formie jednolitych trwających pięć (5,5 lub 6)l lat.
Stopień III
Ostatni stopień wykształcenia wyższego – studia doktoranckie. Trwają minimum dwa lata i nie dłużej jak cztery. Ich absolwenci muszą nauczyć się prowadzić samodzielnie pracę badawczą i udowadniają to prezentując wyniki swoich eksperymentów naukowych w rozprawie naukowej zwanej pracą doktorską. Po obronie pracy można uzyskać pierwszy z dwóch stopni naukowych przyznawanych w Polsce – stopień naukowy doktora.

[Głosów:0    Średnia:0/5]

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here